مهربونیات زیاده که هنوزخوب وصبوری
مثل یک حس قشنگی
حتی وقتی خیلی دوری
+ نوشته شده در یکشنبه 16 خرداد1389ساعت 2:47 بعد از ظهر توسط ملیحه
|
| تبليغات | X |
دل نوشته واشعارشاعران
مثل یک حس قشنگی
حتی وقتی خیلی دوری
چشمی به چشمانم عجیب ومست دل می بست
یعنی به رویاهای دور از دست دل می بست
اومهربان وساده. من لجباز وبی احساس
اوبازتا آنجا که یادم هست دل می بست
گفتم که تا سه می شمارم بعد خواهم رفت
۵۹
تا انتهای۶۰ دل می بستروزی دلم را شانه های شهر با خودبرد
او باز هم به جسم روی دست دل می بست
مردان پیرشهر گویند عاشق بعد من
به هرچه کوچه بن بست دل می بست
نگاهي در سكوت
خداوندا! به دلهاي شكسته
به تنهايان در غربت نشسته
به آن عشقي كه از نام تو خيزد
بدان خوني كه در راه تو ريزد
به مسكينان از هستي رميده
به غمگينان خواب از سر پريده
به مرداني كه در سختي خموشند
براي زندگي جان مي فروشند
همه كاشانه شان خالي از قوت است
سخنهاشان نگاهي در سكوت است
به طفلاني كه نان آور ندارند ـ
سر حسرت ببالين ميگذارند
به آن « درمانده زن » كز فقر جانكاه ـ
نهد فرزند خود را بر سر راه
بآن كودك كه ناكام است كامش
ز پا ميافكند بوي طعامش
به آن جمعي كه از سرما بجانند
ز « آه » جمع، « گرمي » ميستانند
به آن بيكس كه با جان در نبرد است
غذايش اشك گرم و آه سرد است
به آن بي مادر از ضعف خفته ـ
سخن از مهر مادر ناشنفته
به آن دختر كه ناديدي گناهش
عبادت خفته در شرم نگاهش
به آن چشمي كه از غم گريه خيز است
به بيماري كه با جان در ستيز است
به داماني كه از هر عيب پاك است
به هر كس از گناهان شرمناك است ـ
دلم را از گناهان ايمني بخش
به نور معرفت ها روشني بخش
به پندار تو:
جهانم زيباست!
جامه ام ديباست!
ديده ام بيناست!
زيانم گوياست!
قفسم طلاست!
به اين ارزد كه دلم تنهاست؟
دلم گرفته است
دلم گرفته است
به ايوان مي روم و انگشتانم را
بر پوست كشيده شب مي كشم
چراغهاي رابطه تاريكند
چراغهاي رابطه تاريكند
كسي مرا به آفتاب
معرفي نخواهد كرد
كسي مرا به ميهماني گنجشكها نخواهد برد
پرواز را به خاطر بسپار
پرنده مردني است
در آن پر شور لحظه...
دل من با چه اصراري ترا خواست،
و من ميدانم چرا خواست،
و مي دانم كه پوچ هستي و اين لحظه هاي پژمرنده
كه نامش عمر و دنياست ،
اگر باشي تو با من، خوب و جاويدان و زيباست
مهدی اخوان ثالث
م.امید
همه عالم دیوانه اویند
یا حســــــــین ای برادرزینب خون دل اشــــک دیده آوردم
قدازقامــــــــــت خمیده آوردم جان بر لــــــب رسیده آوردم
درها به طنين هاي تو واكردم
هر تكّه نگاهم را جايي افكندم، پر كردم هستي ز نگاه
بر لب مرداب، پاره لبخند تو بر روي لجن ديدم، رفتم
به نماز.
در بن خاري، ياد تو پنهان بود، پاشيدم به
جهان.
بر سيم درختان زدم آهنگ ز خود روييدن، و به خود
گستردن.
و شياريدم شب يكدست نيايش، افاشندم دانه راز.
و شكستم آويز فريب.
و دويدم تا هيچ. و دويدم تا چهره مرگ، تا هسته هوش.
و فتادم بر صخره درد. از شبنم ديدار تو تر شد انگشتم،
لرزيدم.
وزشي مي رفت از دامنه اي، گامي همراه او رفتم.
ته تاريكي، تكه خورشيدي ديدم، خوردم، و ز خود رفتم.
سهراب سپهری
از مجموعه شرق اندوه
خاطرات بی غباردفتری از شعروعطربهار عشق
یعنی
یک تمنا یک نیاز زمزمه ازعاشقی باسوزوساز
یعنی
چشم خیس مست او زیر باران دست تو در دست او